قصه ام ديگر زنگار گرفت:

با نفس هاي شبم پيوندي است.

پرتويي لغزد اگر بر لب او،

گويدم دل: هوس لبخندي است.

***

خيره چشمانش با من گويد:

كو چراغي كه فروزد دل ما؟

هر كه افسرد به جان، با من گفت:

آتشي كو كه بسوزد دل ما؟

***

خشت مي افتد از اين ديوار.

رنج بيهوده نگهبانش برد.

دست بايد نرود سوي كلنگ،

سيل اگر آمد آسانش برد.

***

باد نمناك زمان مي گذرد،

رنگ مي ريزد از پيكر ما.

خانه را نقش فساد است به سقف،

سرنگون خواهد شد بر سرما.

***

گاه مي لرزد باروي سكوت:

غول ها سر به زمين مي سايند.

پاي در پيش مبادا بنهيد،

چشم ها در ره شب مي پايند!

***

تكيه گاهم اگر امشب لرزيد،

بايدم دست به ديوارگرفت.

با نفس هاي شبم پيوندي است:

قصه ام ديگر زنگار گرفت.

سايبان آرامش ما، ماييم

در هواي دوگانگي، تازگي چهره ها پژمرد

بيائيد از سايه - روشن برويم

بر لب شبنم بايستيم، در برگ فرود آييم .

و اگر جا پايي ديديم، مسافر كهن را از پي برويم .

برگرديم، و نهراسيم، در ايوان آن روزگاران، نوشابه

جادو سر كشيم .

شب بوي ترانه ببوييم، چهره خود گم كنيم .

از روزن آن سوها بنگريم، در به نوازش خطر بگشاييم .

خود روي دلهره پرپر كنيم .

نياويزيم، نه به بند گريز، نه به دامان پناه .

نشتابيم، نه به سوي روشن نزديك، نه به سمت مبهم دور .

عطش را بنشانيم، و به خورشيد اشاره كنيم .

مانديم در برابر هيچ، خم شديم در برابر هيچ، پس نماز

مادر را نشكنيم .

برخيزيم، و دعا كنيم:

لب ما شيار عطر خاموشي باد!

نزديك ما شب بي دردي است، دوري كنيم .

كنار ما ريشه بي شوري است، بر كنيم .

و نلرزيم، پا در لجن نهيم، مرداب را به تپش درآرييم .

آتش را بشوئيم، ني زار همهمه را خاكستر كنيم .

قطره را بشوئيم، دريا را در نوسان آييم .

و اين نسيم، بوزيم و جاودان بوزيم

و اين خزنده، خم شويم، و بينا خم شويم

و اين گودال، فرود آئيم و بي پروا فرود آئيم .

بر خود خيمه زنيم، سايبان آرامش مائيم

ما وزش صخره ايم، ما صخره و زنده ايم

ما شب گاميم، ما گام شبانه ايم

پرواز و چشم به راه پرنده ايم

تراوش آبيم و در انتظار سبوئيم

در ميوه چيني بي گاه، رؤيا را نارس چيدند، و ترديد

از رسيدگي پوسيد

بيائيد از شوره زار خوب و بد برويم

چون جويبار، آئينه روان باشيم: به درخت، درخت را

پاسخ دهيم

و دو كران خود را هر لحظه بيافرينيم، هر لحظه رها سازيم

برويم، برويم و بيكراني را زمزمه كنيم

زندگی

جاده ایست یک طرفه

پر از پیچ و خم و دست اندازهای فراوان

که در انتهای آن

تابلوی دور زدن ممنوع

نصب شده است

تو خود داني

كه انسان بودن وماندن

دراين دنيا چه دشوار است

چه رنجي مي برد

آنكس

كه انسان است و

 از احساس  سرشار است.

دكتر علي شريعتي

"نمیدانم پس از مرگم چه خواهد شد

نمیخواهم بدانم کوزه گر از خاک اندامم چه خواهد ساخت

ولی بسیار مشتاقم که از خاک گلویم سوتکی سازد

 گلویم سوتکی باشد

به دست کودکی گستاخ و بازیگوش

و او یکرز و پی در پی دم گرم خودش را در گلویم بفشارد

و خواب خفتگان خفته را آشفته سازد

بدین سان بشکند در من

سکوت مرگبارم را !...."

قطره    دلش  دریا  می خواست  . خیلی  وقت  بود  که  به  خدا  گقته بود .

هر  بار  خدا می گفت: از  قطره  تا دریا  راهیست  طولانی ،  راهی  از  رنج 

 وعشق  و  صبوری.   هر  قطره  را  لیاقت  دریا  نیست  .

قطره  عبور  کردو  گذشت  . قطره  ایستاد و منجد  شد   ، روان شد  و راه  افتاد 

قطره  بخار  شد  و  به  اسمان  رفت  و  هر  بار  چیزی  از  رنج  و  عشق  و  صبوری 

اموخت  تا  روزی  که  خدا  گفت  :امروز  روز  توست  ، روز  دریا  شدنت    .

خدا  قطره را  به  دریا  انداخت  و  قطره  طعم  دریا  را  چشید  اما  ...

روزی  قطره  به  خدا گفت :از  دریا  بزرگتر  هم  هست؟

خدا  گفت :اری  هست .

قطره  گفت  پس  من  ان  را  می خواهم  ، بینهایت  را  .

خدا  قطره  را  گرفت  و  در  قلب  ادم  گذاشت  و  گفت : اینجا  بینهایت  است

ادم  عاشق بود  . و  قطره  به  دنبال  کلمه ای  می گشت  تا عشق  را در  ان  بریزد

اما  هیچ  کلمه ای توان  سنگین  عشق  را  نداشت  .

ادم  تمام   عشقش  را  درون  یک  قطره  ریخت   ،قطره  از  قلب  عاشق  عبور  کرد

و  وقتی  از  چشم  عاشق  چکید    ،  خدا  گفت : حالا   تو  بینهایتی  .

چون  عکس  من  در  اشک  عاشق  است  .

خدایا

در تمامی عمر به ابتذال لحظه ایی گرفتارم مکن که به موجوداتی برخورم

که در تمامی عمر لحظه ایی را در ترجیح

عظمت عصیان و رنج بر

 خوشبختی آرامش و لذت

 اندکی تردید کرده اند.

چشم تو زینت تاریکی نیست

پلکها را بتکان کفش به پا کن و بیا

و بیا تا جایی که پر ماه به انگشت تو هشدار دهد

و زمان روی کلوخی بنشیند با تو

و مزامیر شب اندام تو را مثل یک قطعه آواز به خود جذب کند

پارسایی است در آنجا که تو را خواهد گفت:

بهترین چیز رسیدن به نگاهی است که از حادثه عشق تر است ....

            آش رشته آن طرف رودخانه هم می آید

زنی به آش رشته علاقه زیادی داشت . هر روز آن را می پخت.بر عکس زن،شوهر از آش رشته خوشش نمی آمد و زن هم حاضر نبود جز آن غذایی تهیه کند.یک روز مرد برای فرار از خوردن آش رشته،از محل و ده خود به دهی که دوستش آنجا بو و رودخانه ای هم حدفاصل این 2تا ده بود،رفت.

چون وقت غذا رسید وسفره پهن شد،آن مرد دید اینجا هم آش رشته در کار است!

با تعجب پرسید:این آش چطور ازاین رودخانه پهناور عبور کرده و اینجا آمده؟!

زن صاحبخانه دانست که او میل به آش رشته ندارد،به مهمان گفت:من خیلی سعی کردم چیزی تهیه کنم که شما دوست داشته باشید.یادم آمد که همیشه در خانه تان دیگ آش کشک برپاست.فکر کردم که آش رشته برای پذیرایی شما بهترین باشد!

هم‌چنان خواهم راند.
هم‌چنان خواهم خواند:
“دور باید شد، دور.”
مرد آن شهر اساطیر نداشت.
زن آن شهر به سرشاری یک خوشه انگور نبود.

هیچ آیینه تالاری، سرخوشی‌ها را تکرار نکرد.
چاله آبی حتی، مشعلی را ننمود.
دور باید شد، دور.
شب سرودش را خواند،
نوبت پنجره‌هاست.”

هم‌چنان خواهم خواند.
هم‌چنان خواهم راند.

پشت دریاها شهری است
که در آن پنجره‌ها رو به تجلی باز است.
بام‌ها جای کبوترهایی است که به فواره هوش بشری می‌نگرند.
دست هر کودک ده ساله شهر، خانه معرفتی است.
مردم شهر به یک چینه چنان می‌نگرند
که به یک شعله، به یک خواب لطیف.
خاک، موسیقی احساس تو را می‌شنود
و صدای پر مرغان اساطیر می‌آید در باد.

پشت دریاها شهری است
که در آن وسعت خورشید به اندازه چشمان سحرخیزان است.
شاعران وارث آب و خرد و روشنی‌اند.

پشت دریاها شهری است!
قایقی باید ساخت.

زندگی را زندگی کن

نه آن قدر که

تمامی غصه هایش را به جان بخری

نه

آنقدر که در خوشی هایش غرق شوی

زندگی در کوچکترین زیبایی آن

خلاصه می شود

زندگی پاک کردن گونه های صبح است

زندگی خنده ای از ته دل به درخت کج حیاط

زندگی چایی شیرین سردیست

که شیرینی اش زیاد

و طعم ِ گسش بی حد است

زندگی کرسی پیر و گرمیست

که باید تا گردن

زیر آن دراز بکشی

زندگی پایانیست

زندگی آغازست

زندگی منشوریست

و تو نور ِ آن

پس بتاب

زندگی را اکنون

به آغوش بکش

من تو را  به  کسي  هديه ميدهم  که از من عاشقتر  باشد

                                                        و از  من براي تو  مهربانتر

  من تو را به کسي  هديه ميدهم  که صداي تو را از دور  در  خشم،

              در مهرباني 

                              در  دلتنگي 

                                             در  خستگي
                                                                       در  هزار همهمه  دنيا 

               يکه و تنها  بشناسد

 من تو را  به کسي هديه ميدهم که راز  معصوميت گل مريم

  و تمام  سخاوت هاي عاشقانه  اين دل معصوم   دريايي را بداند

 و ترنم  دلپذير هر آهنگ ، هر  نجواي کوچک،  برايش  خاطره باشد

  او  بايد  از  نگاه  سبز  تو  تشخيص  بدهد که امروز هواي  دلت  آفتابيست 

   يا آن دلي که من برايش ميميرم ...  سرد و  بارانيست

 اي.... اي.... بهانه  زنده  بودنم...

                               من تو را به کسي  هديه  ميدهم که قلبش  بعد از  هزار بار  ديدن تو
   باز هم  به  ديوانگي  و بي  پروايي اولين  نگاه  من  بتپد
  همان طور عاشق  همان طور  مبهوت و مبهم
  تو را   با  دنيايي حسرت  به او خواهم  بخشيد
  ولي آيا  او از  من  عاشقتر و از من براي  تو مهربانتر است؟
   ايا او  بيشتر از من براي  تو  گريسته است؟
  نه... هرگز...هرگز...
 
  ميدانم... من  دير رسيدم... خيلي دير  رسيدم... خيلي...
  يک  بار  ديگر  بگذار   بي ادعا   اقرار  کنم  که هر  روز دلم   برايت  تنگ  ميشود
  روزهايي که تو را  نميبينم  به آرزوهاي  خفته ام مي انديشم
  به  فاصله  بين  من... و...  تو
  هر روز به  خود ميگويم  کاش  غرورم  را شکسته بودم
  کاش  به تو  ميگفتم که  عاشقانه  دوستت  دارم... 

                                                                               تا ابديت.

... کاش...                                                                                          

تا به حال چقدر به زندگی ات فکر کرده ای؟به کارهایی که تا بحال انجام داده ای و در آینده انجام خواهی داد تا بتوانی زندگی ات را بسازی وآن را استوار نگاه داری.

برای لذت بخش کردن دقیقه هایش چکار کرده ای؟

آیا تا بحال به نفس کشیدنت فکر کرده ای؟فکر کرده ای که روزی این نفس کشیدن هم از تو گرفته خواهد شد و کسی دیگر  تو را کنار خواهد زد و به ابتدای جاده زندگی می آید و جز یه وجب خاک که برای همیشه در آن آرام گیری جای دیگری نخواهی داشت.

برای رضایت خویش در روز آخر زندگی تا به حال چند بار اشک از دیدگان دل شکستگان پاک کرده ای و چند بار دستانی را در تنگدستی گرفته ای تا در چاه  ناامیدی نیفتند؟آیا تا بحال با نوازشهایت چشمان گریان بچه یتیمی را به تبسم لبانش گره زده ای؟

آیا تا کنون دری را گشوده ای که کودکانی یتیم از دیدن تکه نانی که در دستان توست خرسند شوند و با آواز شوق بر دستان تو بوسه زنند؟

نمی دانم تا بحال چه کرده ای یا چه خواهی کرد.ولی می دانم این جاده که زندگی نام دارد روزی دیر یا زود به پایان خویش خواهد رسید و مهم این است که در پایان چه احساسی خواهی داشت

شاید در آن موقع از فرط خوشحالی پر پرواز باز کنی و یا از شدت حسرت و ندامت سر در خویش فروبری. آری از ابتدا تا انتهای این راه تنهاییم و این فرصتی خواهد بود تا در گذران سالهایی که همچو باد می روند و ثانیه هایی که بی تفاوت نسبت به من و تو می گذرند و باز نخواهند گشت  توشه ای برای روز موعود گرد آوریم.

باید لختی با خویش خلوت کرد که برای آن روز چه کرده ایم؟

  وقتی که دیگر نبود

·       من به بودنش نیازمند شدم.

  وقتی که دیگر رفت

·       من در انتظار آمدنش نشستم.

  وقتی که دیگر نمی توانست مرا دوست بدارد

·       من او را دوست داشتم.

  وقتی او تمام کرد

·       من شروع کردم.

  وقتی او تمام شد

·       من آغاز شدم

  و چه سخت است تنها متولد شدن

·       مثل تنها زندگی کردن

                                                                مثل تنها مردن!

"دکتر عی شریعتی"

        نوشته ای از دوستی عزیز که

                                   یاد و خاطرش را هرگز از یاد نخواهم برد

همه ی تاریکی ها و بغض ها

همه ی تنهایی ها و اشک ها

همه ی ترسها و همه دلشوره ها

همه ی نکندها و همه ی ای وای ها

همه ی آه کشیدنها و همه ی ناله سردادنها

همه ی دست کشیدنها و همه ی دل شکستنها

همه ی دل شستنهاوهمه ی از دست دادنیها

همه چیز و همه چیز برای من بود

و  از شیرینترین لذتهای داشتن بهترینها

فقط سختی و درد از آن من بود

همه چیز را در دست داشتم

همگان از آن من بودند

جز تو  جز روح  و قلب گشاده ات 

که مال من نبود...

شبانگاهان لب دریاچه می رفتم

و می گفتم با خود

او یک شب آنجا دیده خواهد شد

من او را پیش از این هرگز ندیده

نام او را نیز نشنیده

ولی انگار با هم روزگاری آشنا بودیم

نمی دانم کجا بودیم

که در من نیلی چشمان او

او در کبود شعر من زمانها آشنا بودیم

شبی آمد ولیکن دیر وقت آمد

نه فانوسی  نه مهتابی هوا بس تیره بود و دامن دریاچه پر طوفان

سوار قایقی گشتیم و بر خیزابها رفتیم تا دیری

 ولی دردا چه تقدیری

من او را باز نشناختم  زیرا

که شب تاریک بود و موج نیرومند

از آن سو قصه ی تلخی است؟

ای افسوس  ای اندوه

او را موجها بردند !

و اینک هر سحر در قلب من  نیلوفری نمناک می روید ...